foto: ein av dei flinkaste eg veit.

dei fire siste dagane har eg smakt på korleis det er på filmskulen. eg likte meg der. svært godt faktisk. og spesielt sidan eg fekk lov å vere med på musikkvideo innspeling. flinke folk, fint sett, søte skuespelarar, fine bilder.. kul musikk. ja. det var ganske fint, tross lange dagar. men det er fint å kjenne på at ein har gjort nokke, i motsetning til korleis det kjennes ut å gå master på tvfag. det er nemlig ikkje så veldig slitsomt.. og eg skulle lett ønske at eg kunne laga musikkvideo som levebrød. i wish.

slik såg noko av det ut. fint kva?

eg gledar meg så veldig til tim burton sin alice in wonderland skal begynne å gå på kino. og eg får ståpels av annie leibovitz sine alice in wonderland bileter. og alice in wonderland er eigentleg berre heilt nydeleg uansett ho. eg blir glad i sjela.

ok, greit. så skulle eg kanskje digga å tatt slike fine bileter for vogue også..

d r e a m o n l i t t l e g i r l .

kjære mor og far, søster og bror, tanter og onklar, høvdingar og deira fruer.. eg starta ei ny spalte, nedtelling til jul. dette er ting eg drøymer om å få. kanskje til jul, kanskje til neste jul, kanskje aldri. men det er vel lov å drøyme? dette er berre første litste. så det er sagt..:

1) retro platespelar. av den bærbare typen. fin å ha med i parken eller? ja. i do belive so.

2) kråkesølv og atlas sound-plater.

3) mariusgenser. ja, mor du får berre strikke i veg…

4) ei klokke. tida går ifrå ein på ein to tre.

5) dette er ei alexander wang veske. men den er så dyr at det er ei heil årslønn som hadde gått med. men der finns tusen kopiar. copycat.

6) ein digital super8. på ein måte. ein må jo følge med i tida.. verden blir ikkje analog igjen (desverre).

7) nikon d300s. eg må jo utvikle meg. og kan ikkje ha det samme kameraet som min onkel på 41.

hmm ja, eg er ikkje kravstor altså. eg berre drøymer. og der er jo klart, det kan finnast andre plassar, vere andre merker og slikt. altså.

to be continued….

eg skulle veldig gjerne likt å hatt med meg slik lunsj kvar dag. it looks delicious! bento boxen er hot in japan. og for å vere heilt ærlig, det burde bli ein trend her på berget også. det er iallefall billigere en drittmaten i kantina.

eg ønskar meg bento box til jul. gjerne med slike fine silikon cupcake former også.

foto: lånt av kristin dahlen rogstad.

morfar, du burde gjer som russerane. rosemal pumpebilane! sjå kor fine dei blir!

eg syns gamle, tomme, gjengrodde badebasseng er litt fint. eller, det er veldig fint. spesielt dei som er ute. djupe og rustne. det ser iallefall pent ut. sjølv om det gjerne er ei trist historie bak det. kanskje. men poetisk syns eg at det er. sjå berre her:

og by the way, carl van de roer (dei to første bildene) har ein fin pool serie.

eg er irritert på staten. rett og slett oppriktig irritert. eller, kanskje eg ikkje burde la det gå utover staten, men heller rette hatet mitt direkte mot skatteetaten. dei er pain in the ass. men i bunn og grunn er det jo då staten sin feil. korfor skal eg berre vite at ting er der, uten å bli opplyst om det? alle kan ikkje vite alt heile tida liksom.

heelloooooo execuse me lizzom!

eit par screenshots frå det som ein dag skal bli dokumentarfilmen om amalie skram.

(uredigerte velogmerke).

(a few screenshots from the documentary we are making about the norwegian author amalie skram)

hm ja.

people
are
like
songs,
it’s true

some
seem
dull
at
first
but
then
they
grow
on you

me,
i’m like
can’t
get
you
out
of
my
head
annoying
at
times
but
i
make
you
wanna dance

and
you
are
the
only
one
i’ve
met
who’s
god
only knows

i
liked
you
the
first
time
i
met
you,
and
it
grows
and
grows and grows

…..

eg skulle ynskje eg kunne fly.

fly til stader eg aldri har vore, stader eg aldri har høyrt om. lågt og høgt. fort og tregt. lenger enn langt. akkurat dit eg ville. når eg ville. det ville vore ein draum. fly gjennom skyene. sjå ned på deg. flydd med vindstraumane og enda opp dit den måtte føre meg. sett sol når det ikkje var sol på bakken. surfa på skyene og utfordra tyngdekraften.

det må jo nesten bli det same som å ynskje seg vinger. og det er ikkje heilt feil det altså. då kunne eg berre sagt hadios, hoppa utfor og latt vinden ta meg med dit den skulle.