eg syns gamle, tomme, gjengrodde badebasseng er litt fint. eller, det er veldig fint. spesielt dei som er ute. djupe og rustne. det ser iallefall pent ut. sjølv om det gjerne er ei trist historie bak det. kanskje. men poetisk syns eg at det er. sjå berre her:

og by the way, carl van de roer (dei to første bildene) har ein fin pool serie.

eg er irritert på staten. rett og slett oppriktig irritert. eller, kanskje eg ikkje burde la det gå utover staten, men heller rette hatet mitt direkte mot skatteetaten. dei er pain in the ass. men i bunn og grunn er det jo då staten sin feil. korfor skal eg berre vite at ting er der, uten å bli opplyst om det? alle kan ikkje vite alt heile tida liksom.

heelloooooo execuse me lizzom!

eit par screenshots frå det som ein dag skal bli dokumentarfilmen om amalie skram.

(uredigerte velogmerke).

(a few screenshots from the documentary we are making about the norwegian author amalie skram)

hm ja.

people
are
like
songs,
it’s true

some
seem
dull
at
first
but
then
they
grow
on you

me,
i’m like
can’t
get
you
out
of
my
head
annoying
at
times
but
i
make
you
wanna dance

and
you
are
the
only
one
i’ve
met
who’s
god
only knows

i
liked
you
the
first
time
i
met
you,
and
it
grows
and
grows and grows

…..

eg skulle ynskje eg kunne fly.

fly til stader eg aldri har vore, stader eg aldri har høyrt om. lågt og høgt. fort og tregt. lenger enn langt. akkurat dit eg ville. når eg ville. det ville vore ein draum. fly gjennom skyene. sjå ned på deg. flydd med vindstraumane og enda opp dit den måtte føre meg. sett sol når det ikkje var sol på bakken. surfa på skyene og utfordra tyngdekraften.

det må jo nesten bli det same som å ynskje seg vinger. og det er ikkje heilt feil det altså. då kunne eg berre sagt hadios, hoppa utfor og latt vinden ta meg med dit den skulle.

these guys are stuck on my mind. spesielt låta privat regn. eg har høyrd den tusen gongar. og det berre idag.

norsk på norsk. det er ikkje ofte no til dags. men desse søte karane i kråkesølv, frå bodø. dei ekje redde for å tralle i veg på norsk. og fint er det.

eg trur dette er det som vil prege norsk musikk i 2010 eg.

dette kjem nok ikkje som ei stor overrasking.. men eg har ein fascinasjon for ballongar. det er noko av det finaste eg veit.

oh pretty please, gje meg eit årsforbruk på ballongar og ei heliumsmaskin.

min kjære tiril. gratulere så mykje med dagen. store tall, 22. okei. så er ikkje det så gammalt. men eg har høyrd rykter om at 22-24 er den beste alderen. så det er berre å nyte dei glade dagane! og hadde eg hatt tid og råd og om du ikkje hadde jobba på dølajazz.. så skulle eg arrangert ein så fin bursdagsfest til deg. med ballongar som takpynt og tapet. kor fint hadde ikkje det vore? jo, eg trur det hadde blitt magisk. nesten som på ball, i eit drømmeslott såklart. vi skulle tilogmed hatt ein liten tivolikarusel, slik som den i montmatre. det hadde vert stor stas.

uansett, ha ein strålande bursdag tiril!

love.

den som trudde at ein kan stole på klimaet i innlandet og i lillehammer tok feil. her er det plutselig tre årsider på ei og same veke. i det siste har vi hatt seinsommar, haust og vinter på ei og same veke. det er rart. og eg skulle veldig gjerne håpe at hausten og sola holdt fortet ei stund til. for det vert jo slikt eit magisk lys av det heile (sjå berre bak det fjasebrettet ovanfor, magisk lys!). og når det er sagt. så har eg det faktisk ganske fint om dagen. sjølv om det plutselig snør før vi har runda oktober. men eg fryse litt, og stilongsen har komt på altså. om du skulle lure. og det gjer du såklart. men det er oppsig! eg har tilogmed fått meg eit par nye karrierer, mista drømmejobben, tatt ein heil del bilder og fått nye fine bekjente.

men er du nysjerrig, så skal eg fortelle deg kva mine to nye yrker er. for etter at eg mista jobben min i lydverket fekk eg plutselig så mykje fritid igjen, og eigentleg fekk eg problem med å sysselsetje meg sjølv. og ryktene gjekk jo såklart på bygda, om at eg var blitt arbeidsledig. så haukane heiv seg rundt for å grabbe tak i meg (ok, så er det berre løgn. men det er fint å tru at det var slik). så eg fekk tid til å starte nye sysselsetjingar. spenn deg fast:

eg har blitt ein proffesjonell grafittimaler (!). og lillehammer har alt blitt merka for livet. men eg kan ikkje seia kvar eller med kva. for du veit, det er jo faktisk ikkje heilt lovleg det der med grafitti. og så kan ein jo tilogmed koma i fengsel. det ville vore dumt, spør du meg. i tillegg til dette spennande, kreativet yrket, så har eg også blitt tilbudt DJ jobb. jada, eg skal snurre plater og mitt alterego er DJ gold. og det fine er at eg får spele akkurat den musikken eg vil. så folk må slite med mine humørsviningar og hangups på fine låtar eg ikkje klare å legge ifrå meg. og det er jo fint. for meg iallefall. eg komme nok til å digge musikken kjenner eg. hadde jo vert fint om du kanskje digga den og då. bingon blir foresten stedet.

og så har eg begynt å bygge cameras. jada, det er kanskje ikkje eit yrke.. men ein ny hobby. eller underholdningsverktøy. om det er eit ord? uansett. mine neste bilder, mitt nyaste tilskudd i kamera-samlinga mi er eit kamera eg skal bygge sjølv. av papp og lim og nokre sølvting. og det fine er at det er analogt og tar ekte film. kor fint ekje det? litt som eit einganskamera, berre at dette kan brukast om og om og om igjen. berre omågjere å ikkje søla raudvin på det, setje seg på det eller ta det med ut i regnet. då vil det nok slutte å fungere. trur eg.

no er det køyetid. i morgon skal eg opp og ut å danse. nei, det er tull. eg skal på skulen såklart. har ein film å planlegge!

amalie skram: you are everywhere in my dreams nowadays.

motlys. magnolia. mccartney. det er slik film skal eg lage. punktum.